จะรีบๆup เลย เพราะอยู่ บุรีรัมย์แล้ว เนท มันเข้าพวก hotmailมิได้เลย

เหตุการณ์ 2 อย่างนี้มันเกิดขึ้นในวันเดียวกัน แบบเป็นเรื่องทีเราเป็นคนเลวมากๆ (ในใจ) แต่มันสอนอะไรเราสุดๆ

 

วันศุกร์ที่ผ่านมา ไปประชุมโปรแกรม dent2006ที่ รพ.บรร วิทยากรมาจาก จ.ข้างๆ ไม่อยากเอ่ยนาม ตอนแรกที่เราฟังเค้าพูดเปิดงาน ก็รู้สึกว่า แหม ถ้าจะมาเพื่อพูด แค่นี่น่ะ จะมาทำไมฟระ เสียเวลาๆ หลังจากนั้นปรากฎว่า notebookรพ ที่เอาไปเนี่ยมีปัญหาตอน install program แล้วเค้านั่นแหละเป็นคนมาช่วย อืม เข้าใจแระ ว่าเค้ามาทำไม

 

เรื่องนั้นยังไม่เท่าไรหรอก ต้องเจอเรื่องนี้ รู้สึกว่าเราเป็นคนเลวมากๆ ที่คิดอย่างนั้นน่ะ

 

ตอนเรากลับ เราจะรีบไป ที่ บขส  โทรนัดคนขับไว้แล้ว ต้องลงลิฟท์จากชั้น 5 มาชั้น 1 แบบลิฟท์ก็โคดช้าอ่ะ พอเข้าลิฟท์นะ ก็แบบว่าไม่มีใครกดเลย จนมาถึงชั้น 2 ในใจก็คิดว่า โหย ไรวะ แค่ชั้น 2 ยังจะกดลิฟท์อีก ไม่รู้จักประหยัดเลย คนไรเนี่ย ใช้ไม่ได้ๆๆ  ทำชั้นเสียเวลาแล้วชั้นจะไปทันรถมทัวมะ อยากจะเห็นหน้าคนที่กดซะเหลือเกิน ...แต่พอลิฟท์เปิด รู้มั้ยว่ามันทำให้เราน้ำตาแทบไหล ว่าทำไมเราถึงคิดอย่างนั้นได้วะ เพราะคนที่รอลิฟท์อยู่ เป็นคนไข้ที่นั่งรถเข็นอยู่ แถมเค้าถูกตัดขาไป ข้างนึงด้วย ยังพันผ้าพันแผลอยู่เลย วินาทีนั้นแบบว่า รู้สึกว่าเราเป็นคนจิตใจชั่วร้ายมากๆ แม้จะไม่มีใครรู้ว่าเราคิดยังไง แต่เราเองแหละที่รู้  อย่างน้อยพอลิฟท์ถึงชั้น 1 เราก็กดลิฟท์ให้เค้าและญาติๆออกไปจนครบ คุณป้าคนนั้นหันมามองหน้าเราแล้วยิ้มให้ บอกว่า ขอบคุณค่ะ  โฮฮฮ น้ำตาจะไหล นึกถึงตอนนั้นกี่ทีมันก็น้ำตาจะไหลทุกที  เข้าใจแล้วว่าทำไมเค้าถึงกดลิฟท์ชั้น2ไปชั้น 1

 

บางทีเราตัดสินคนเร็วเกินไป ฮือออ  อาจจะเป็นเพราะคนส่วนใหญ่ที่เคยเจอ มันทำให้เราเดาเหตุการณ์ไปล่วงหน้า ไม่ก็อาจเป็นเพราะความเห็นแก่ตัวที่ทำให้เราคิดอะไรแย่ๆ แบบนั้นน่ะ ทุกคนก็มีเหตุผลของเขา  ทุกอย่างมีเหตุผลจริงๆ  ต่อไปจะมองโลกให้กว้างขั้น เพราะไม่ว่าเราจะมองโลกในแง่ดีหรือร้ายยังไง จิตใจเราเองแหละที่รับรู้มัน อืออ มันเป็นงี้แหละ  ต้องยกระดับจิตใจขึ้นให้มากๆซะที